Ποτέ δεν αναλογιστήκαμε την επιστροφή στο σπίτι, το τέλος μιας εξόδου, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την στοιχειώδη παιδεία το τι πρέπει να πράξουμε ώστε να χαρούμε πραγματικά!! Και για να γίνω πιο κατανοητός, ‘’βγαίνεις με την παρέα σου, ξέροντας ότι θα πιεις (και κάνα ποτηράκι παραπάνω!), θα πάρεις το αμάξι;; Και βεβαίως θα το πάρεις, γιατί…. τι θα πάθεις με λίγο παραπάνω αλκοόλ! 

Στο χώρο διασκέδασης που βρίσκεσαι, ‘’στο τσακίρ κέφι’’, το ένα ποτηράκι φέρνει το άλλο, με αποτέλεσμα να έχεις πιει αρκετά δίχως να το συνειδητοποιήσεις…. Σε λίγο αρχίζει να ξημερώνει και αποφασίσετε να φύγετε. Θα πάρεις ταξί να επιστρέψεις στο σπίτι σου;; Και σαφώς και όχι, γιατί… ‘’μια χαρά είμαι, δεν παθαίνω τίποτα’’, θα μου απαντήσεις με απάθεια! Και συν τοις άλλοις, δύο άτομα από την παρέα σου σε ρωτάνε αν μπορείς να τους ‘’πετάξεις’’ μέχρι το σπίτι τους και η απάντηση σου (‘’σαφώς’’!!) είναι… θετική, ‘’για δύο βήματα, τι μπορεί να συμβεί’’! Ξεκινάτε, δίχως να φορέσετε ζώνη (ούτε οι εμπρός, ούτε οι πίσω!), οδηγείς και λίγο παραπάνω από την προβλεπόμενη ταχύτητα (‘’να μην το ξημερώσουμε κιόλας!!’’), μιλάς και στο κινητό για λίγη ώρα (με κάποιον δικό σου άνθρωπο που σε κάλεσε πιθανώς, για να μάθει που είσαι και τι ώρα θα γυρίσεις!), κάνεις αντικανονικές προσπεράσεις με αυτοκίνητα που κινούνται με μικρότερη ταχύτητα απ’ ότι εσύ, έχεις βάλει μουσική λίγο παραπάνω και παράλληλα καπνίζεις κιόλας (‘’ώστε να ξυπνήσεις’’)…………. και μετά απ’ όλα αυτά θες και να γυρίζεις και ΖΩΝΤΑΝΟΣ σπίτι σου!!!’’ 

Πίστεψέ με, πιο εύκολο είναι να κερδίσετε το πρωτοχρονιάτικο λαχείο, παρά να βγείτε αλώβητοι και άθικτοι μέσα από το κινούμενο φέρετρο που βρίσκεστε και οδηγάς!!! Από καθαρή τύχη θα ζήσετε μετά απ’ όλα αυτά τα κασκαντερικά και ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΑ, αλλά και απολύτως ‘’φυσιολογικά’’ που θεωρείς εσύ, εγώ και χιλιάδες δεκάδες άλλοι Έλληνες οδηγοί!! 

Και γιατί;;; Γιατί νομίζουμε πως κρύβουμε μέσα μας τον Έλληνα Σουμάχερ, τον σούπερ οδηγό με τις υπερδυνάμεις, με τις οποίες μπορούμε να αντιμετωπίσουμε οποιονδήποτε κίνδυνο προκύψει στο διάβα μας, υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις μας, που μπορεί να μας προδώσουν, ανά πάσα ώρα και στιγμή!! Και όλο αυτό ξεκινάει από τα παιδικά μας χρόνια! Γιατί ως παιδιά δυστυχώς είχαμε ως πρότυπο οδηγού τον πατέρα μας, ο οποίος την ώρα του οδήγησης, δεν φορούσε ζώνη (γιατί νόμιζε ότι θα τον σώσει ο αερόσακος, ο οποίος αντιθέτως χωρίς τη χρήση της ζώνης μετατρέπεται αυτομάτως σε ‘’μαντρότοιχο’’ που προσκρούει επάνω του το κεφάλι μας…. και μαντέψτε πια θα είναι η συνέχεια!!), έπινε τον καφέ του και παράλληλα κάπνιζε, έτρεχε πάνω από το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας, προσπερνούσε αντικανονικά, κόρναρε και έβριζε οποιονδήποτε τον ενοχλούσε, μίλαγε στο κινητό με τις ώρες, τσακωνόταν με τη γυναίκα του (μεταμορφώνοντας το αυτοκίνητο σε ‘’πεδίο μάχης’’!!), οδηγούσε αρκετές φορές υπό την επήρεια μέθης και πολλά-πολλά άλλα τα οποία ‘’διδαχτήκαμε’’ με απόλυτη επιτυχία!! 

Κατόπιν, ως ενήλικες, αποφασίσαμε να δώσουμε για δίπλωμα οδήγησης, το οποίο σαφώς και το πήραμε ‘’με το σπαθί μας’’, δίνοντας οι γονείς ένα μικρό ‘’φακελάκι ευγνωμοσύνης’’ στους εξεταστές, χωρίς βεβαίως να εκπαιδευτούμε έστω στα βασικά, πρακτικά ή θεωρητικά μαθήματα!! Στη συνέχεια ο ‘’καλός’’ γονιός μας, μας παραχώρησε το παλιό αμάξι της οικογένειας (το ‘’κινούμενο φέρετρο’’ και όχι το καινούργιο για να μην το ‘’γρατσουνίσουμε’’!!) και βγήκαμε στους δρόμους, νομίζοντας πως όλοι οι δρόμοι είναι δικοί μας και πως μπορούμε να πράττουμε ‘’όπως γουστάρουμε’’!! Και αυτό, γιατί και να μας ‘’γράψει η τροχαία’’, έχουμε τον μπαμπά που θα την ‘’σβήσει’’ μέσω του φίλου του, του αστυνομικού!! 

Τα χρόνια περάσανε, κατορθώσαμε και επιζήσαμε ΜΕ ΠΟΛΥ ΔΟΣΗ ΤΥΧΗΣ (αντιγράφοντας κατά γράμμα τους γονείς μας!!), δημιουργήσαμε και εμείς την δική μας οικογένεια, μεταφέροντας στην επόμενη γενιά, τις ήδη διδασκόμενες, επιτυχημένες και ‘’κεκτημένες’’ στάσεις οδήγησης!! Δυστυχώς, όμως υπάρχει και η τραγική πλευρά αυτής της κατάστασης…. Οι ετησίως 2.500 συνάνθρωποί μας, που δεν θα ξανασυναντήσουμε ποτέ πια, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί, οι ‘’άγνωστοί’’ μας….. άνθρωποι που μοιραστήκαμε πολλά ή λίγα μαζί τους ή ακόμα που ποτέ δεν τους γνωρίσαμε από κοντά, αλλά μέσα από τη ζωή τους, μας ‘’άγγιξαν’’...... τους αγαπήσαμε…… δακρύσαμε…… πονέσαμε…… 

Κάθε μέρα προστίθενται στην αιματοβαμμένη αυτή λίστα 10 περίπου άτομα, πρόσωπα στα οποία έσβησε ξαφνικά ‘’η φλόγα στο καντηλάκι τους’’, είτε από δικό τους λάθος…. είτε όχι.... Υπάρχει όμως και τραγικότερη είδηση από το θάνατο ενός ανθρώπου….. η μόνιμη αναπηρία (τετραπληγία, σωματική ή νοητική…), αυτή που υφίστανται 6 άτομα το χρόνο, συνάνθρωποί μας που σε αρκετές περιπτώσεις θα προτιμούσαν...... να μην ζούσαν πια...... Ο παρανομαστής όμως και στις δύο κατηγορίες είναι κοινός και παγκοσμίως γνωστός, που την εν θυμόμαστε περιστασιακά (όποτε συμβαίνει κάποια παρόμοια τραγωδία…), η οποία αλυσιδωτά συνεχίζεται να απουσιάζει από γενιά σε γενιά μέχρι κάποτε ως έθνος (ξεκινώντας πρώτα ο καθένας μας από την οικογένειά του!) να την αποκτήσουμε….. 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ VIDEO ΑΠΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ. 

                      Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΟΔΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ......ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ!!!